Persoonlijke afstemming

Er zijn momenten in het leven waarop je voelt dat je vastloopt.

Momenten waarop je richting kunt gebruiken, waarop je je niet begrepen, gehoord, gezien of geloofd voelt door anderen.

Misschien draait je hoofd overuren en voel je diep vanbinnen: ik heb eigenlijk even iemand nodig die met me meekijkt. Iemand die me hoort, ziet en voelt en net de juiste vragen stelt waardoor ik zelf tot nieuwe inzichten kan komen.

Tijdens dit consult stem ik me af op jou en op wat zich in het hier en nu aandient, met als doel helderheid te brengen in je gedachten en diepgaand inzicht te creëren, zodat je weer zelfverzekerd, met vertrouwen en vanuit verbinding met jezelf, je volgende stappen kunt zetten.

Over intuïtieve waarneming en contact met overleden dierbaren

In de consulten die ik geef, komen soms ook overleden dierbaren door om boodschappen door te geven. Om te laten weten dat ze er nog zijn, dat ze je beschermen, of om dingen recht te zetten. Liefde stopt niet bij de dood. Wanneer het bewustzijn niet langer via het lichaam tot uitdrukking komt, blijft wat wij ervaren niet zozeer vorm, maar informatie en energie.

Ook tijdens de ceremonies komen regelmatig overleden dierbaren voorbij. Wanneer je contact maakt met de wereld van energie, betekent dat dat je ook contact kunt maken met de spirituele wereld. Daarom is het belangrijk dat, wanneer je ceremonies met een bepaalde diepgang zoekt, degene die je begeleidt energetisch goed kan lezen. Wat zijn verschillende soorten energie? Welke energieën worden buiten de ceremonie gehouden? Welke energieën zijn van iemand zelf en wat komt er van buitenaf binnen? Wist je dat dit jarenlange training en ervaring vraagt om deze verschillen zuiver te kunnen onderscheiden?

Vaak ontstaat het contact met overleden dierbaren al tijdens het intakegesprek. Het is niet iets wat ik per se altijd benoem; soms geef ik alleen de boodschap door. Ik voel daarbij vaak een soort hoop en opluchting. Overleden dierbaren staan vaak te trappelen om boodschappen door te geven. Er is hoop dat het eindelijk ontvangen kan worden, dat er eindelijk bereik is. Zie het een beetje alsof je iemand steeds probeert te bellen om fantastisch nieuws te brengen, maar diegene hoort de telefoon niet, neemt niet op of de lijn is steeds dood.

Er zijn allerlei redenen waarom wij als mensen moeite kunnen hebben met het ontvangen van boodschappen van onze overleden dierbaren. Soms zijn we zo op zoek naar hun boodschappen, maar leven we zo in ons hoofd dat ze ons daar niet kunnen bereiken. Soms hebben we elke vorm van contact met de spirituele wereld en haar boodschappen volledig afgesloten, omdat we er bang voor zijn geworden of bang voor zijn gemaakt. Soms hebben we ons ook innerlijk afgesloten voor de persoon zelf. En soms voelt een overleden dierbare zó dichtbij, zo verweven met de eigen energie, dat het moeilijk te onderscheiden is. Dit zie ik regelmatig bij ouders die een kindje hebben verloren, en ook bij mezelf herken ik dit in relatie tot mijn doodgeboren dochtertje.

Overleden dierbaren komen vaak door om geruststelling te brengen. Om te laten voelen: ik ben er nog, je bent niet alleen, het gaat goed met mij. Soms komt er een bemoedigende boodschap. Maar ik heb ook meegemaakt dat er bevestiging kwam rondom bijvoorbeeld daderschap in het leven. Vermoedens die al langer in een familie aanwezig waren, maar die niemand werkelijk onder ogen durfde te komen. Een sorry en erkenning kunnen daarin veel rechtzetten. Soms ook om te bedanken voor de zorg, de liefde en de steun die bij leven is gegeven. Soms worden er grappen doorgegeven die werden gemaakt, uitspraken die alleen binnen een familie werden gebruikt of die heel typerend waren voor die persoon. Ik zie hierbij dat een overleden dierbare dit soort grappen vaak doorgeeft als een vorm van bewijs: ik ben er nog, want niemand kan dit weten, geloof je me? Voor veel mensen opent dit het bewustzijn en ontstaat er ruimte om te onderzoeken of er meer is dan alleen het zichtbare en of de dood niet per se het absolute einde betekent.

Meestal geven boodschappen van overleden dierbaren een gevoel van bevestiging. Van zaken die je zelf al vermoedde of al had opgepikt en die bevestigen dat je goed zat. Dat geeft rust: zie je wel, ik zat toch goed. Dit kan helpen bij de verwerking van allerlei gevoelens die je misschien onbewust nog met je meedraagt. Erkenning en bevestiging zetten zaken recht, waardoor puzzelstukjes op hun plek kunnen vallen. Je kunt verder met je leven, of bepaalde thema’s juist dieper onderzoeken of loslaten. Hieraan zie je ook dat wanneer je veel wordt ontkend in je intuïtie, dit veel onrust geeft, omdat je of blijft uitpluizen en uitzoeken wat de waarheid exact is, of je je voor je gevoelens gaat afsluiten, omdat je door ontkenning leert dat je niet op je eigen gevoel kunt vertrouwen.

Belangrijk om te zeggen is dat contact met overleden dierbaren nooit wordt afgedwongen. Ik roep geen overledenen op en daarom kun je ook niet aangeven: die wil ik wel en die wil ik niet. Wat doorkomt, komt omdat het zich aandient en omdat het dienend is aan jouw proces op dat moment.